Yeryüzü, sonsuz bir şiir gibi doğar: Okyanuslar fısıldaşır kıtalara, rüzgârlar sınır tanımaz dans eder, nehirler özgürce akar toprağın damarlarında. Gaia'nın kalbi, tek bir ritimle atar; Amazon'un soluğu Paris'i serinletir, Pasifik'in dalgaları Asya'yı Amerika'ya öper. Bu ilkel bütünlük, yaşamın nakışlı örtüsüdür – kopmaz ipliklerle örülmüş.
Ama insan eli iner, zehirli kalemle: Ülkeler doğar, dikenli hatlarla yeryüzü kanar. Vestfalya'nın gölgesinde çizilen sınırlar, dağları biçer, nehirleri zincirler. Sömürge rüzgârları Afrika'yı parçalar, haritalar etnik ruhları ezer.
Ama insan eli iner, zehirli kalemle: Ülkeler doğar, dikenli hatlarla yeryüzü kanar. Vestfalya'nın gölgesinde çizilen sınırlar, dağları biçer, nehirleri zincirler. Sömürge rüzgârları Afrika'yı parçalar, haritalar etnik ruhları ezer.
